"Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς" (Κατά Ιωάννη 8,32).

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Η ΓΕΝΕΣΗ - ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ.κ. ΙΕΡΕΜΙΑ


[....]
2. Ἀρχίζουμε μέ τήν Παλαιά Διαθήκη. Τό πρῶτο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅπως τό ἔχει ὁ Κανόνας της, εἶναι ἡ Γένεση. Τό βιβλίο αὐτό καί οἱ Ἰουδαῖοι καί οἱ Χριστιανοί πιστεύουν ὅτι τό ἔγραψε ὁ Μωυσῆς. Αὐτός εἶναι πού ἔγραψε τά πρῶτα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πού μέ ἕνα ὄνομα τά καλοῦμε Πεντάτευχο. Τό βιβλίο τῆς Γένεσης γράφτηκε κατά τήν διάρκεια τῶν σαράντα ἐτῶν τῆς περιπλανήσεως τοῦ Ἰσραήλ στήν ἔρημο, κατά τόν χρόνο μεταξύ τῆς διαβάσεώς του διά τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης καί τῆς εἰσόδου του στήν Χαναάν.

Γένεση σημαίνει «ἀρχή». Καί πραγματικά τό βιβλίο αὐτό περιέχει δύο ἀρχές καί γι᾽ αὐτό διαιρεῖται σέ δύο μέρη. Τό πρῶτο μέρος τό ἀποτελοῦν τά ἕνδεκα πρῶτα κεφάλαια (1-11), τά ὁποῖα ὁμιλοῦν γιά τήν ἀρχή, δηλαδή, γιά τήν δημιουργία, τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας, καί στήν συνέχεια ὁμιλοῦν γιά τήν ἱστορία τῶν ἀπογόνων τους. Τό δεύτερο μέρος τῆς Γένεσης τό ἀποτελοῦν τά ὑπόλοιπα κεφάλαια (12-50), τά ὁποῖα ὁμιλοῦν γιά τήν ἀρχή τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραήλ, πού ἀρχίζει μέ τούς τρεῖς πατριάρχες τῶν Ἑβραίων, τόν Ἀβραάμ, τόν Ἰσαάκ καί τόν Ἰακώβ, καί γιά τούς ἀπογόνους τους, τίς δώδεκα φυλές τους. Τό βιβλίο μᾶς λέγει ὅτι ὁ Θεός ἔκανε ὅλα τά πράγματα «καλά λίαν» (1,31), ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἁμάρτησε καί ἐπαναστάτησε κατά τοῦ Θεοῦ (κεφ. 3). Ὁ Θεός ὅμως ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο καί φροντίζει γι᾽ αὐτόν. Γι᾽ αὐτό καί ἐκλέγει ἕνα ἄνθρωπο, τόν Ἀβραάμ, τόν ὁποῖο θά κάνει γενάρχη ἑνός λαοῦ, ἀπό τόν ὁποῖον θά προέλθει ὁ Μεσσίας, ὁ Ὁποῖος θά φέρει τήν λύτρωση στήν ἀνθρωπότητα.

3. Ἡ Γένεση καλύπτει τό μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ἀπό κάθε ἄλλο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἀρχίζει ἀπό τήν δημιουργία τοῦ κόσμου καί φθάνει μέχρι τόν ἐρχομό τῶν Ἑβραίων στήν Αἴγυπτο. Σπουδαῖα εἶναι τά πρῶτα τρία κεφάλαια τοῦ βιβλίου τῆς Γένεσης, πού μιλᾶνε γιά τήν δημιουργία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου καί γιά τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί λέγουν ὅτι θά γίνει ἡ ἀνόρθωσή του ἀπό τήν πτώση, μέ τόν ἐρχομό τοῦ Λυτρωτῆ (3,15). Δηλαδή, αὐτά τά κεφάλαια περιέχουν ὅ,τι περιέχει ὅλη ἡ Ἁγία Γραφή καί ἡ Παλαιά καί ἡ Καινή Διαθήκη. Πραγματικά, ὅλη ἡ Ἁγία Γραφή ὁμιλεῖ γι᾽ αὐτά τά τρία: Γιά τήν δημιουργία, τήν πτώση καί τήν ἀναδημιουργία (τήν ἀνόρθωση, δηλαδή, τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν πτώση). Γι᾽ αὐτά ἀκριβῶς τά τρία ὁμιλοῦν καί τά τρία πρῶτα κεφάλαια τῆς Γένεσης. Ἀλλά γι᾽ αὐτά, μέ θεολογική ἑρμηνεία, ὁμιλοῦν καί τά τρία τελευταῖα κεφάλαια τῆς Ἀποκάλυψης, τοῦ τελευταίου αὐτοῦ βιβλίου τῆς θεοπνεύστου Ἁγίας Γραφῆς (βλ. Β´ Τιμ. 3,16). Δηλαδή, τό ΑΛΦΑ (τό τρία πρῶτα κεφάλαια τῆς Γένεσης) καί τό ΩΜΕΓΑ (τά τρία τελευταῖα κεφάλαια τῆς Ἀποκάλυψης) τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὁμιλοῦν γιά τό ἴδιο θέμα: Γιά τήν δημιουργία, τήν πτώση καί τήν ἀναδημιουργία (τήν δόξα τοῦ θεουμένου ἀνθρώπου).

4. Θέλω, χριστιανοί μου, τώρα νά σᾶς δώσω ἕνα γενικό πλάνο τοῦ βιβλίου τῆς Γένεσης πού ἐξετάζουμε. Τά ἕνδεκα πρῶτα βιβλία τοῦ βιβλίου αὐτοῦ (1,1-11,27) ὁμιλοῦν, ὅπως εἴπαμε, γιά τήν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου. Πιό συγκεκριμένα ὁμιλοῦν γιά τήν δημιουργία καί τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου καί τά θλιβερά ἀποτελέσματα τῆς πτώσης του (1,1-5,32). Ἀπό τήν ἀρχή διακρίνονται δύο γενεές τῶν ἀνθρώπων, ἡ καλή γενεά μέ ἀρχηγό τόν Ἄβελ καί ἡ κακή γενεά μέ ἀρχηγό τόν Κάϊν. Στήν ἀνθρωπότητα ἦλθε κρίση καί τιμωρία τοῦ Θεοῦ μέ τόν κατακλυσμό καί μέ τόν πύργο τῆς Βαβέλ (6,1-11,32). Μέ τόν κατακλυσμό καταστράφηκε ἡ κακή γενεά. Σώθηκε μόνο ὁ Νῶε καί ἡ οἰκογένειά του, πού κατάγονταν ἀπό τήν καλή γενεά τοῦ Σήθ.

Τό δεύτερο μέρος τοῦ βιβλίου, πού τό ἀποτελοῦν τά ὑπόλοιπα κεφάλαια (12,1-50,26) ὁμιλοῦν γιά τήν ἀρχή τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραήλ. Λέγουν γιά τούς πατριάρχες καί τίς φυλές τοῦ Ἰσραήλ (12,1-36,42). Καί στήν συνέχεια τό τμῆμα αὐτό τοῦ βιβλίου λέγει γιά τήν κάθοδο τοῦ Ἰσραήλ στήν Αἴγυπτο, λόγω πείνας, καί τήν ἐγκατάστασή του ἐκεῖ (37,1-50,26).

5. Τέλος, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ἐπιθυμῶ νά σᾶς πῶ λίγες βασικές διδασκαλίες ἀπό τό βιβλίο τῆς Γένεσης, τό πρῶτο αὐτό βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Τό πρῶτο πού λέγει καί τονίζει ἡ Γένεση εἶναι ὅτι ὅλος ὁ κόσμος καί ἐμεῖς, καί οἱ ἄγγελοι ἀκόμη, εἴμαστε κτίσματα καί γενήκαμε ἀπό τόν Θεό. Εἴμασταν μή ὄντα καί ἤλθαμε σέ ὕπαρξη ἀπό τόν πάντοτε Ὄντα καί Ζῶντα Θεό (κεφ. 1). Ὁ Θεός στήν Γένεση παρουσιάζεται ἀπό τήν ἀρχή σέ πληθυντικό ἀριθμό (Ἐλωχ-ίμ), γιατί εἶναι ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ. Δέν δημιουργεῖ μόνο ὁ Πατέρας, ἀλλά καί ὁ Λόγος (ὁ Υἱός) καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Γι᾽ αὐτό καί διαβάζουμε «εἶπεν ὁ Θεός» (1,3. 1,6. 1, 9 κ.ἄ.· ὁ Λόγος λέγει)· καί ἀκόμη διαβάζουμε καί γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό Ὁποῖο «ἐπεφέρετο ἐπί τοῦ ὕδατος» (1,2). Ἔπειτα ἡ Γένεση λέγει γιά τόν ἄνθρωπο ὅτι εἶναι τό ἀνώτερο δημιούργημα, γιατί πλάστηκε «κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν Θεοῦ» (1,26). Ἡ φύση δηλαδή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πνευματική, γιά νά ἔχει τήν δυνατότητα νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεό, γιά νά θεωθεῖ. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ἀκέραιος στήν ἀρχή, ἀλλά τμήθηκε ἔπειτα σέ δύο φύλα, τόν ἄνδρα καί τήν γυναίκα (2,18 ἑξ.). Ἔτσι θεσπίζεται ὁ ἱερός θεσμός τοῦ γάμου (2,24), ἐνῶ, ἄν δέν θά γινόταν ἡ πτώση τῶν πρωτοπλάστων, οἱ ἄνθρωποι θά πολλαπλασιάζονταν μέν, ἀλλά κατά παρθενικό τρόπο, τόν ὁποῖον ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ θά ὑπεδείκνυε. Ἔγινε ὅμως ἡ θλιβερή πτώση, μέ τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τήν ἀγαθή κοινωνία του μέ τόν Θεό καί στό σῶμα του ἦλθε ἡ φθορά· ἀλλά γιά τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλη ἡ φύση δουλώθηκε στήν φθορά (κεφ. 3. 3,18 ἑξ. Βλ. καί Ρωμ. 8, 19-22). Ἔτσι ἀρχίζει τώρα ἡ ταλαίπωρη ζωή τοῦ ἀνθρώπου μετά τήν πτώση. Καί θά ἦταν ἀπελπιστική ἡ ζωή αὐτή, ἄν ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη δέν ἔδινε τήν ὑπόσχεση ὅτι ἀπό τήν γυναίκα, καί μόνο ἀπό αὐτή, θά γεννηθεῖ Κάποιος, ὁ Ὁποῖος θά ἔχει θεϊκή δύναμη καί θά συντρίψει τό κεφάλι τοῦ Διαβόλου, πού παραπλάνησε τόν ἄνθρωπο σέ παρακοή στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ (3,15). Ἡ παρήγορη αὐτή ὑπόσχεση εἶναι ἡ πρώτη προφητεία γιά τήν ἔλευση τοῦ Μεσσία, τοῦ Λυτρωτοῦ καί Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ προφητεία αὐτή εἶναι Εὐαγγέλιο, εἶναι τό «Πρωτο-εὐαγγέλιο», ὅπως ἔχει ὀνομασθεῖ.

ΠΗΓΗ : † Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας, "ΑΠΛΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ", Μάρτιος - Απρίλιος  2015, αριθ. 74, σ. 61 κ.ε.



Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Πῶς γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ πραγματικός Μεσσίας - Σεβ. Μητροπολίτου Γόρτυνος κ. Ιερεμία


Αὐτό τό γνωρίζουμε ἀπό τό ὅτι ὅλες οἱ προφητεῖες πού ἀναφέρει ἡ Παλαιά Διαθήκη γιά τόν Μεσσία πού πρόκειται νά ἔλθει, ὅλες αὐτές ἐκπληρώνονται στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, πού γεννήθηκε ἀπό τήν Παναγία. Πολλές τέτοιες προφητεῖες παραθέτει ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος στό Εὐαγγέλιό του. Ἔχει δέ εἰδικό λόγο πού τό κάνει αὐτό ὁ εὐαγγελιστής αὐτός. Ὁ Ματθαῖος γράφει τό Εὐαγγέλιό του πρός τούς πατριῶτες του Ἰουδαίους καί θέλει νά τούς πεῖ, ὅτι ὁ Μεσσίας, γιά τόν ὁποῖον γράφουν ὁ Νόμος καί οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὅτι θά ἔλθει καί τόν ὁποῖον αὐτοί ἀνέμεναν, εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, γιατί σ᾽ αὐτόν ἀνταποκρίνονται ἀκριβῶς ὅλες οἱ προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης περί τοῦ Μεσσίου. Ἄς τόν πιστεύσουν λοιπόν.

Θά παραθέσουμε μερικές ἀπό τίς προφητεῖες αὐτές, ὄχι μόνο ἀπό τόν εὐαγγελιστή Ματθαῖο, ἀλλά καί ἀπό ἄλλους εὐαγγελιστές. Πολλές ἀπό τίς προφητεῖες αὐτές ἀναφέρονται καθαρά στόν Μεσσία. Λίγες ὅμως ἀπ᾽ αὐτές δέν φαίνεται νά σχετίζονται πρός τόν Μεσσία, ἀλλά ἡ Καινή Διαθήκη τίς ἑρμήνευσε καί αὐτές ὡς μεσσιανικές προφητεῖες. Πρέπει δέ νά γνωρίζουμε ὅτι ὁ καλύτερος καί ἀλάνθαστος ἑρμηνευτής τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ἡ Καινή Διαθήκη. Ἔτσι λοιπόν ὅσες προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἡ Καινή Διαθήκη τίς χαρακτήρισε ὡς χριστολογικές, τίς δεχόμεθα καί ἡμεῖς ὡς ἀναφερόμενες στόν Χριστό, στόν Μεσσία.

Στήν συνέχεια ἀναφέρουμε ἀπό τά ἱερά Εὐαγγέλια ὁρισμένες χριστολογικές προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πού ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ πραγματικά Μεσσίας, γιατί στό πρόσωπό Του ἐκπληρώνονται ἀπόλυτα αὐτές:

(α) Ἡ Παλαιά Διαθήκη λέγει ὅτι ὁ Μεσσίας θά προέρχεται ἀπό τό γένος Δαυίδ. Βλ. Β´ Βασ. 7,12-16. Ψαλμ. 88 (89) 3-5. 109 (110,1). 131 (132),11. Ἡσ. 9,6.7. 11,1.

Ὁ Ἰησοῦς πραγματικά κατάγεται ἀπό γένος Δαυίδ, ὅπως τό ἀποδεικνύει αὐτό καθαρά ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος βάσει καταλόγων. Βλ. Ματθ. κ.1. 22,44. Μάρκ. 12,36. Λουκ. 1,69-70. 20,42-44. Ἰωάν. 7,42.

(β) Ἡ Παλαιά Διαθήκη λέγει ὅτι ὁ Μεσσίας θά γεννηθεῖ ἀπό παρθένο, βλ. Ἡσ. 7,14.

Αὐτό ἐκπληρώθηκε στόν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε παρθενικά ἀπό τήν Παναγία, βλ. Ματθ. 1,18-25.

(γ) Ἡ Παλαιά Διαθήκη λέγει ὅτι ὁ Μεσσίας θά γεννηθεῖ στήν Βηθλεέμ, βλ. Μιχ. 5,2.

Ὁ Ἰησοῦς πραγματικά γεννήθηκε στήν Βηθλεέμ, βλ. Ματθ. 2,1 ἑξ. Ἰωάν. 7,42.

(δ) Ὁ Μεσσίας κατά τήν Παλαιά Διαθήκη θά φύγει ἐξόριστος στήν Αἴγυπτο, βλ. Ὠσ. 11,1.

Ὁ Ἰησοῦς, ὅπως μᾶς τό διηγεῖται ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος, πῆγε φυγάς στήν Αἴγυπτο διωκόμενος ἀπό τόν βασιλέα Ἡρώδη, βλ. Ματθ. 2,13-15.

(ε) Ὁ προφήτης Ἡσαΐας, βλ. 9,1-2, εἶπε ὅτι ὁ Μεσσίας θά δράσει στήν Γαλιλαία καί ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος παρουσιάζει ἔτσι τόν Ἰησοῦ, βλ. 4,12-16.

(ς) Ὁ προφήτης Ἡσαΐας, βλ.11,1, πάλι χαρακτηρίζει τόν Μεσσία ὡς Ναζωραῖο καί ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος παρουσιάζει πράγματι τόν Ἰησοῦν ζήσαντα στήν Ναζαρέτ, βλ. 2,23.

(ζ) Ἡ Παλαιά Διαθήκη λέγει ὅτι ὁ ἐρχομός τοῦ Μεσσία θά προαναγγελθεῖ ἀπό ἕναν Ἠλία ὡς πρόδρομό Του, βλ. Ἠσ. 40,3-5. Μαλαχ. 3,1. 4,5.

Ἡ Καινή Διαθήκη πραγματικά μᾶς παρουσιάζει τόν Ἰωάννη τόν Βαπτιστή, ὁ ὁποῖος ἦλθε «ἐν πνεύματι καί δυνάμει Ἠλιού» (Λουκ. 1,17), ὡς πρόδρομο τοῦ Ἰησοῦ, βλ. Ματθ. 3,3. 11,10-14. Μάρκ. 1,2-3. Λουκ. 3,4-6. 7,27. Ἰωάν. 1,23. Ἠσ. 40,3-5.

(η) Ἡ Παλαιά Διαθήκη προφητεύει ὅτι ὁ ἐρχομός τοῦ Μεσσία θά προκαλέσει τήν σφαγή τῶν νηπίων τῆς Βηθλεέμ, βλ. Γεν. 35,19-20. Ἰερ. 38,15.

Ἀπό τήν Καινή Διαθήκη μαθαίνουμε ὅτι αὐτό ἐκπληρώθηκε στόν Ἰησοῦ μέ τήν σφαγή τῶν νηπίων τῆς Βηθλεέμ ἀπό τόν Ἡρώδη, γιά νά θανατώσει μεταξύ αὐτῶν τόν Ἰησοῦ φοβούμενος μήν τοῦ πάρει τήν βασιλεία, βλ. Ματθ. 2,16-18.

(θ) Ὁ Μεσσίας, λέγει ἡ Παλαιά Διαθήκη, θά διακηρυσσόταν ὡς ἕνα «ἰωβηλαῖο» γιά τόν κόσμο, βλ. Ἠσ. 58,6. 61,1. Τό «Ἰωβηλαῖο» ἔτος ἦταν ἔτος ἀφέσεως. Κατά τό ἔτος αὐτό, πού ἦταν τό ἕβδομο κατά σειρά σαββατικό ἔτος, οἱ δοῦλοι ἀποκτοῦσαν τήν ἐλευθερία τους, ὁ πτωχός πού ἀπό ἀνάγκη εἶχε πουλήσει τήν περιουσία του τήν ἀποκτοῦσε πάλι καί οἱ πτωχοί πάλι εἶχαν ἐλεύθερα τήν συλλογή τῶν καρπῶν τῆς γῆς, πού βλάσταιναν ἀπό μόνοι τους. Στήν Καινή Διαθήκη ἐφαρμόζεται στόν Ἴδιο τόν Ἰησοῦ ἡ προφητεία περί τοῦ Μεσσία ὅτι θά φέρει ὅλα τά ἀγαθά τοῦ Ἰωβηλαίου ἔτους, βλ. Λουκ. 4,18-19.

(ι) Ὁ προφήτης Ἠσαΐας εἰς 42,4 τοῦ βιβλίου του λέγει ὅτι ὁ Μεσσίας θά ἔλθει ὄχι μόνο γιά τό Ἰσραήλ, ἀλλά καί γιά τά ἔθνη.

Στήν Καινή Διαθήκη ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος ἐφαρμόζει στόν Ἰησοῦ τήν προφητεία αὐτή τοῦ Ἠσαΐου περί τοῦ Μεσσίου, ἐρχομένου καί διά τά ἔθνη, βλ. Ματθ. 12, 18-21.

(ια) Ὁ προφήτης Ἠσαΐας πάλι λέγει περί τοῦ ἐρχομένου Μεσσία ὅτι θά εἶναι ὁ θεραπευτής μας, ὅτι «θά βαστάσει τάς νόσους μας», βλ. 53,4 (κατά τό Ἑβραϊκό κείμενο).

Ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος ὁμιλῶν γιά τίς θεραπεῖες τοῦ Ἰησοῦ λέγει ὅτι μέ αὐτές ἐκπληρώνεται ἡ προφητεία τοῦ προφήτου Ἠσαΐου «αὐτός τάς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καί τάς νόσους ἐβάστασε», βλ. Ματθ. 8,17.

(ιβ) Στήν Παλαιά Διαθήκη εἶναι προφητευμένο περί τοῦ Μεσσία ὅτι θά ὁμιλεῖ μέ παραβολές, βλ. Ψαλμ. 77,2, ἐπειδή καί οἱ ἄνθρωποι θά εἶναι πεπωρωμένοι καί δέν θά δύνανται νά κατανοήσουν τά βαθειά μυστήρια, βλ. Ἠσ. 6,9-10.

Στήν Καινή Διαθήκη ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος ἐφαρμόζει αὐτό στόν Ἰησοῦ, βλ. Ματθ. 13,14-15.35, ὁ Ὁποῖος, ὅπως γνωρίζουμε, ὁμιλοῦσε συχνά μέ παραβολές.

(ιγ) Στήν Παλαιά Διαθήκη λέγεται περί τοῦ Μεσσίου ὅτι δέν θά πιστευθεῖ ἀπό πολλούς, ἀλλά ἀντίθετα θά ἀπορριφθεῖ ἀπ᾽ αὐτούς, Ψαλμ. 68,4. 117,22. Ἠσ. 6,10. 29,13. 53,1.

Στήν Καινή Διαθήκη ἀποδίδονται στόν Ἰησοῦ τά χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τά ὁμιλοῦντα γιά τήν ἀπόρριψη τοῦ Μεσσία ἀπό τόν λαό καί τούς ἄρχοντες, βλ. Ματθ. 15,8-9. 21,42. Μάρκ. 7,6-7. 12,10-11. Λουκ. 20,17. Ἰωάν. 12,38- 40. 15,25.

(ιδ) Ὁ Μεσσίας προφητεύεται στήν Παλαιά Διαθήκη ὅτι θά κάνει θριαμβευτική τήν εἴσοδό Του στά Ἰεροσόλυμα, Ἠσ. 62,11. Ζαχ. 9,9. Ψαλμ. 117,26.

Ἀπό τήν Καινή Διαθήκη γνωρίζουμε πραγματικά τήν θριαμβευτική εἴσοδο τοῦ Ἰησοῦ στά Ἰεροσόλυμα, βλ. Ματθ. 21,5. Ἰωάν. 12,13-15.

(ιδ) Ὁ Μεσσίας στήν Παλαιά Διαθήκη παριστάνεται ὡς ἕνας πληγωμένος ποιμένας, βλ. Ζαχ. 13,7.

Ἔτσι γνωρίζουμε τόν Ἰησοῦ στήν Καινή Διαθήκη, βλ. Ματθ. 26,31. Μάρκ. 14,27.

(ιε) Στήν Παλαιά Διαθήκη προφητεύεται ὅτι ὁ Μεσσίας θά προδοθεῖ ἀπό φίλο του γιά τριάκοντα ἀργύρια, βλ. Ζαχ. 11,12-13. Ψαλμ. 40,9.

Αὐτό ἐκπληρώθηκε στόν Ἰησοῦ, ὁ Ὁποῖος προδόθηκε ἀπό τόν μαθητή Του Ἰούδα γιά τριάκοντα ἀργύρια, βλ. Ματθ. 27,9-10. Ἰωάν. 13,18.

(ιστ) Στήν Παλαιά Διαθήκη λέγεται ὅτι ὁ Μεσσίας θά ἀποθάνει μέ κακοποιούς, βλ. Ἠσ. 53,9.12.

Ἀπό τήν Καινή Διαθήκη γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐσταυρώθη μεταξύ δύο ληστῶν σταυρωθέντων καί αὐτῶν, βλ. Λουκ. 22,37.

(ιζ) Στήν Παλαιά Διαθήκη λέγεται ὅτι ὁ Μεσσίας θά ἐνταφιαστεῖ ἀπό ἕνα πλούσιο ἄνδρα, βλ. Ἡσ. 53,9 (ἄλλη προφητεία ἀπό αὐτήν δέν ἔχουμε).

Ὁ Ἰησοῦς, ὁ Νικόδημος, ὁ ἐνταφιαστής τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως μᾶς λέγει ἡ Καινή Διαθήκη, ἦταν βουλευτής, βλ. Ματθ. 27,57-60.

(ιη) Στήν Παλαιά Διαθήκη προφητεύεται γιά τόν Μεσσία ὅτι θά τοῦ δοθοῦν νά πιεῖ ὄξος καί χολή, βλ. Ψαλμ. 68,21.

Στήν Καινή Διαθήκη διαβάζουμε πράγματι ὅτι αὐτό συνέβηκε στόν Ἰησοῦ ἐπί τοῦ Σταυροῦ, βλ. Ματθ. 27,34. Ἰωάν. 19,19.

(ιθ) Περί τοῦ Μεσσίου στήν Παλαιά Διαθήκη λέγεται ὅτι θά διαμερίσουν τά ἱμάτιά του καί θά βάλουν κλῆρο γι᾽ αὐτά, βλ. Ψαλμ. 21,19.

Αὐτό συνέβηκε μέ τόν Ἰησοῦ, βλ. Ἰωάν. 19,24.

(κ) Ἀκόμη καί ἐπιθανάτιοι λόγοι τοῦ Μεσσία προφητεύονται στήν Παλαιά Διαθήκη, βλ. Ψαλμ. 21,1. 30,5.

Τούς λόγους αὐτούς, πού ἀναφέρει ἡ Παλαιά Διαθήκη, τούς ἀκούουμε νά λέγονται ἀπό τόν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ, βλ. Ματθ. 27,46. Μάρκ. 15,34. Λουκ. 23,46.

(κα) Ἡ Παλαιά Διαθήκη λέγει περί τοῦ Μεσσίου ὅτι δέν θά συντριβεῖ οὔτε ἕνα ὀστοῦν του, βλ. Ἐξ. 12,46. Ἀριθμ. 9,12. Ψαλμ. 33,21.

Στόν Ἰησοῦ ἐπί τοῦ Σταυροῦ οἱ στρατιῶτες δέν συνέτριψαν τά σκέλη Του, ἀλλά ἐκέντησαν τήν πλευρά Του καί ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέγει ὅτι αὐτό συνέβηκε γιά νά ἐκπληρωθεῖ ἡ Γραφή (ἡ Π.Δ.) πού λέγει «ὀστοῦν οὐ συντριβήσεται αὐτοῦ», βλ. Ἰωάν. 19,36.

(κβ) Γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ δέν ἔχουμε εἰδική προφητεία ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη. Στό βιβλίο ὅμως τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, βλ. 2,25- 32. 13,33-35, διαβάζουμε ὅτι ἡ ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ προφητεύθηκε μέ τόν λόγο τοῦ Ψαλμωδοῦ πρός τόν Θεό «οὐκ ἐγκαταλείψεις τήν ψυχήν μου εἰς ἅδου οὐδέ δώσεις τόν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν», βλ. Ψαλμ. 15,10-11.

Ἀλλά καί ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς εἶπε ὅτι εἶναι γραμμένο ὅτι θά ἀναστηθεῖ τήν τρίτη ἡμέρα, βλ. Λουκ. 24,46. Ἴσως ὁ Ἰησοῦς ἀναφέρεται στά χωρία Ὠσηέ 6,2 («καί ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ ἐξαναστησόμεθα») καί Ἰωνᾶ 2,1 («ἦν Ἰωνᾶς ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καί τρεῖς νύκτας»). Καί ὁ Ἰσαάκ σώθηκε ἀπό τόν θάνατο τήν τρίτη ἡμέρα, βλ. Γεν. 22,3.

(κγ) Ἡ Παλαιά Διαθήκη προφητεύει ὅτι γιά τήν ἀπόρριψη τοῦ Μεσσίου θά ἔλθει ἡ καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ καί μεγάλη θλίψη, βλ. Δαν. 9,27. 11,31. 12,1.

Αὐτό πραγματοποιήθηκε στήν περίπτωση τῆς ἀπόρριψης τοῦ Ἰησοῦ ὡς Μεσσίου, γιατί γιά τήν ἀπόρριψή Του αὐτή ἦλθε καταστροφή στήν Ἱερουσαλήμ καί μεγάλη θλίψη στήν Ἰουδαία. Ὁ Ἴδιος δέ ὁ Ἰησοῦς εἶπε ὅτι στόν θάνατό Του ἐκπληρώθηκε ἡ Γραφή, βλ. Ματθ. 26,54.56.

Ὑπάρχουν καί ἄλλες, πολλές μάλιστα, προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης περί τοῦ Μεσσίου, οἱ ὁποῖες ἀνταποκρίνονται ἀκριβῶς στό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Ἰησοῦς, λοιπόν, ὁ υἱός τῆς Παρθένου Μαρίας, εἶναι ὁ Μεσσίας, τόν Ὁποῖο προφήτευσε ἡ Παλαιά Διαθήκη ὅτι θά ἔλθει γιά νά σώσει τόν κόσμο.

ΠΗΓΗ : † Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας, "ΑΠΛΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ", Μάιος - Ιούνιος  2015, αριθ. 75, σ. 97 κ.ε.



Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

ΔΥΟ ΝΕΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ


Σύμφωνα με επιστολή του Ταμασού και Ορεινής Ησαία προς τον Μητροπολίτη Κιέβου Ονούφριο, μια γυναίκα είδε στον ύπνο της τον Άγιο Λουκά, ο οποίος της μίλησε για την ασθένειά της - την οποία ας σημειωθεί δεν γνώριζε - και ότι θα την θεραπεύσει όταν έλθουν τα λείψανά του την 1η Ιουνίου στο χωριό Αγία Βαρβάρα. Η γυναίκα επισκέφθηκε ιατρό ο οποίος της επιβεβαίωσε ότι ήταν άρρωστη. Θεραπεύτηκε από τον Άγιο, όπως της είχε υποσχεθεί.

Η δεύτερη περίπτωση αφορά αγοράκι 3 ετών το οποίο νοσούσε από λευχαιμία. Ο πατέρας του δεν μπορούσε να βρει συμβατό δότη μυελού των οστών. Πήγε σε μια Θεία Λειτουργία κατά τη διάρκεια της παραμονής των ιερών λειψάνων του Αγίου στην Μεγαλόνησο (31 Μαίου - 14 Ιουνίου 2016), προσευχήθηκε θερμά στον Άγιο και την επόμενη ημέρα βρέθηκε ο δότης.

ΠΗΓΗ : .pravoslavie.ru 


Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ (ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ 4ου ΨΑΛΜΟΥ) - ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ


1. Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, θά σᾶς ἑρμηνεύσω τόν 4ο ψαλμό. Παρακαλῶ, προσέξτε τήν ἑρμηνεία του, γιατί ἔχει νά μᾶς δώσει ἕνα σπουδαῖο νόημα. Ὁ ποιητής τοῦ ψαλμοῦ αὐτοῦ, πού εἶναι ἕνας πολύ πνευματικός ἄνθρωπος, εἶχε κάποια διαφωνία καί διένεξη μέ μερικούς, τούς ὁποίους ὀνομάζει «υἱούς ἀνθρώπων» (στίχ. 3). Ἡ διαφωνία του μέ αὐτούς, σέ κάποιο σοβαρό θέμα, γιά τό ὁποῖο θά μιλήσουμε παρακάτω, ἔκανε αὐτούς τούς ἀνθρώπους νά γίνονται σκληροί στόν ποιητή μας, «βαρυκάρδιοι», ὅπως τούς λέγει ὁ ψαλμός μας (στίχ. 3). Μιλοῦσαν δηλαδή μέ σκληρότητα πρός τόν ποιητή καί ἔλεγαν εἰς βάρος του «μάταια», δηλαδή, ἀσύστατα πράγματα (στίχ. 3). Ἔλεγαν ψευδεῖς κατηγορίες ἐναντίον του. Γι᾽ αὐτό καί ὁ ποιητής μας τούς λέγει: «Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; Ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος;» (στίχ. 3). Οἱ συκοφαντίες αὐτές τῶν κακῶν ἀνθρώπων ἐναντίον τοῦ ποιητοῦ μας τόν ἔθλιβαν πολύ. Ἀλλά, σάν πνευματικός ἄνθρωπος αὐτός, κατέφευγε στόν Θεό, γιά νά λάβει ἐνίσχυση καί προστασία. Μάλιστα ὁ ψαλμωδός θυμᾶται ὅτι καί σέ προηγούμενα χρόνια δοκίμαζε θλίψεις, ἀλλά κατέφευγε στόν Θεό καί ἔβρισκε πάντοτε ἀνακούφιση. Γι᾽ αὐτό καί λέγει ἐδῶ στόν ψαλμό μας: «Ἐν τῷ ἐπικαλεῖσθέ με», ὁσάκις, δηλαδή, ἔκανα τήν προσευχή μου, «εἰσήκουσάς μου ὁ Θεός τῆς δικαιοσύνης» (στίχ. 2). Ἔτσι ὁ ποιητής μας ἔχει καί τώρα τήν πεποίθηση ὅτι ὁ Θεός θά τόν βοηθήσει καί θά τοῦ πάρει τήν θλίψη πού δοκιμάζει. «Οἰκτείρησόν με», λέγει στόν Θεό, «καί εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου» (στίχ. 2). Καί καλεῖ τούς συκοφάντες του νά μάθουν ὅτι ὁ Θεός πάντοτε τόν σώζει καί πάντοτε τόν προστατεύει. Πάντοτε ἀκούει τίς προσευχές του. «Γνῶτε – τούς λέγει – ὅτι ἐθαυμάστωσε Κύριος τόν ὅσιον αὐτοῦ. Κύριος εἰσακούσεταί μου ἐν τῷ κεκραγέναι με πρός αὐτόν» (στίχ. 4).

2. Ὁ ποιητής μας ἐπιτρέπει στούς κατηγόρους του νά ὀργίζονται ἐναντίον του. Ἀλλά, ἄς συγκρατοῦνται καί ἄς μή προχωροῦν σέ ἔργα ὀργῆς. «Ὀργίζεσθε καί μή ἁμαρτάνετε» τούς λέγει (στίχ. 4). Πάλι ὁ ποιητής μας ἐπιτρέπει στούς ἀντιπάλους του νά θυμώνουν μέσα τους καί μέσα στούς κοιτῶνες τους ἐναντίον του (στίχ. 5), ἀλλά νά σιωποῦν καί νά μή λέγουν στούς ἄλλους τά ὅσα σκέπτονται. Αὐτό σημαίνει τό «λέγετε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν καί ἐπί ταῖς κοίταις ὑμῶν κατανύγητε» (στίχ. 5).

2. Ἀλλά δέν εἴπαμε ἀκόμη τό θέμα, τό ὁποῖο δημιούργησε τήν στροφή πολλῶν ἀνθρώπων ἐναντίον τοῦ ποιητοῦ μας, τόν ὁποῖον εἰρωνεύονταν καί συκοφαντοῦσαν. Τό θέμα εἶναι μιά οἰκονομική κρίση πού συνέβηκε ἐκεῖνο τόν καιρό στό Ἰσραήλ καί ὁ ποιητής μας ἔδινε ἄλλη λύση, διαφορετική ἀπό αὐτήν πού ἔδιναν οἱ πολλοί. Γι᾽ αὐτό καί αὐτοί στρέφονταν ἐναντίον του. Οἱ ἄνθρωποι ἀπό τήν συμβᾶσα κρίση στεροῦνταν τά ὑλικά ἀγαθά τους καί πολλοί, ὅπως λέγει ὁ ψαλμός μας, ἔλεγαν: «Τίς δείξει ὑμῖν τά ἀγαθά;» (στίχ. 7). Ὁ ψαλμωδός μας, σάν πνευματικός ἄνθρωπος, ὡς αἰτία τῆς οἰκονομικῆς κρίσης ἔβλεπε τό ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἀποστατήσει ἀπό τόν Θεό καί ὅτι παραμελοῦσαν τίς θυσίες τους σ᾽ Αὐτόν. Γι᾽ αὐτό καί ὡς λύση τοῦ προβλήματος, ἔλεγε τήν ἐπιστροφή στόν Θεό, τήν ἐλπίδα σ᾽ Αὐτόν καί τήν προσφορά σωστῆς θυσίας στόν Θεό. «Θύσατε θυσίαν δικαιοσύνης – ἔλεγε – καί ἐλπίσατε ἐπί Κύριον» (στίχ. 6). Αὐτή ἡ ἐλπίδα στόν Θεό πιστεύει ὁ ποιητής μας ὅτι θά τονώσει τόν ἐσωτερικά πεσμένο ἀπό τήν κρίση ἄνθρωπο, θά διώξει τήν μεμψιμοιρία καί θά φέρει τήν χαρά. Θέλει δηλαδή ὁ ποιητής μας κατά πρῶτον νά ἀνορθώσει μέ τό ἀκούμπημα στόν Θεό τόν πεσμένο ἐσωτερικά ἄνθρωπο καί ἔπειτα θά βρεθοῦν τρόποι γιά τήν ἐξοικονόμηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν.

3. Ἀκόμη ὁ ποιητής τοῦ ψαλμοῦ λέγει καί ἕνα ἄλλο, πολύ σπουδαῖο, ὡς λύση καί αὐτό γιά τό θέμα τῆς οἰκονομικῆς κρίσης. Αὐτό τό ἄλλο πού λέγει εἶναι ὅτι τά ὑλικά ἀγαθά, ὅσα πολλά καί νά εἶναι αὐτά, δέν δίνουν τήν πραγματική εὐτυχία στόν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος νοιώθει χαρούμενος καί εὐτυχισμένος ὅταν ἔχει καλή κοινωνία καί σχέση μέ τόν Θεό καί ὄχι ὅταν ἔχει ἀφθονία ὑλικῶν ἀγαθῶν. Τό «φῶς τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου» αὐτό γλυκαίνει τήν δόλια καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Ἔτσι λέγει ὁ ποιητής μας: «Ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς τό φῶς τοῦ προσώπου σου, Κύριε. Ἔδωκας εὐφροσύνην εἰς τήν καρδίαν μου» (στίχ. 7). Εἶναι αὐτό πού λέγει ἄλλος ψαλμωδός «κρεῖσσον τό ἔλεός σου ὑπέρ ζωάς» (62,4)! Τό «ἔλεος» τοῦ Θεοῦ, τό νά γεύεται δηλαδή κανείς τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, αὐτό εἶναι ἀνώτερο ἀπό κάθε ἄλλο ἀγαθό, ἀνώτερο ἀπό κάθε ζωή. Ἔτσι καί ὁ ποιητής τοῦ ψαλμοῦ μας λέγει ὅτι καί νά λυθεῖ ἀκόμη τό οἰκονομικό πρόβλημα ἀποκτώντας ὅλοι ὅλα τά ἐπίγεια ἀγαθά, δέν θά φέρει αὐτό εὐτυχία στούς ἀνθρώπους. Ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἔρχεται μέ τήν σωστή καί στενή κοινωνία του μέ τόν Θεό.

Αὐτήν τήν θέση τοῦ ποιητοῦ μας, ὡς λύση στό οἰκονομικό θέμα, οἱ πολλοί, οἱ «βαρυκάρδιοι» «υἱοί τῶν ἀνθρώπων», τήν εἰρωνεύονταν. Καί ἐπετίθεντο λοιπόν ἐναντίον τοῦ ποιητοῦ μας λαλοῦντες ματαιότητα καί ψεύδη κατ᾽ αὐτοῦ, γιά τά ὁποῖα μίλησε παραπάνω αὐτός (στίχ. 3). Αὐτοί ὅμως, ὑλικοί ὄντες, ἤθελαν μόνο νά εἶναι χορτασμένοι ἀπό τά ὑλικά ἀγαθά, ἀπό σιτάρι, ἀπό κρασί καί ἀπό λάδι: «Ἀπό καρποῦ, σίτου, οἴνου καί ἐλαίου αὐτῶν ἐπληθύνθησαν» (στίχ. 8)! Μέ τήν ἐλπίδα στόν Θεό ὁ ὑπέροχος ποιητής μας πηγαίνει τώρα νά κοιμηθεῖ ἥσυχος καί ἀτάραχος ἀπό τίς διαβολές τῶν ἀντιπάλων του. «Ἐν εἰρήνῃ ἐπί τό αὐτό κοιμηθήσομαι καί ὑπνώσω», λέγει (στίχ. 9). Καί τέλος τονίζει ὅτι μόνο ὁ Θεός μπορεῖ νά τόν κάνει νά «κατοικεῖ», δηλαδή νά διάγει, μέ «ἐλπίδα», μέ ἀσφάλεια, ὅπως λέγει τό Ἑβραϊκό κείμενο. «Σύ, Κύριε, κατά μόνας ἐπ᾽ ἐλπίδι κατῴκισάς με» (στίχ. 9)!

ΠΗΓΗ : † Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας, "ΑΠΛΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ", Μάιος - Ιούνιος  2015, αριθ. 75, σ. 81 κ.ε.